AÝLE ve REHBERLÝK...

BAÞARILI ANNE - BABA ve ÇOCUK ÝLÝÞKÝSÝ

Ana-baba, çocuklarýný eðitirken öncelikle geliþim evrelerini bilmeli ve çocuklarýnýn içinde bulunduðu geliþim dönemini tanýmalýdýr. Baþka bir deyiþle, çocuklarýný tanýyarak iþe baþlamalýdýr.

Ana-baba, çocuklarýnýn kendi modelleri olmadýðý gibi,kardeþlerinden ve arkadaþlarýndan farklý, baðýmsýz, kendine özgü zeka ve kiþilik özellikleri olan bir birey olduðu gerçeðinden hareket etmelidirler.

Anne ve babanýn çocuklarýna, “uygun olan davranýþý” ya da neyin doðru neyin yanlýþ olduðunu öðretebilmeleri için,gerek kendi aralarýnda gerekse çocuklarýna yönelttikleri davranýþlarýnda dengeli, tutarlý ve kararlý olmalarý gerekir.

Anne-babanýn güvenli bir çocuða sahip olabilmeleri için, önce kendilerine, sonra birbirlerine, ardýndan da çocuklarýna güvenmeleri gerekir.

Anne-baba çocuðundan yaþý ve yeteneklerine uygun isteklerde bulunmalý, çocuðu hayal kýrýklýðýna uðratacak, yaþýnýn üstünde beklentiler içine girmemelidirler. Çocuðun ilgi ve yeteneði onun yönlendirilmesinde esas alýnmalý, ana-babanýn tutkularý dikkate alýnmalýdýr.

Anne-baba öncelikle çocuðunu baðýmsýz bir birey olarak kabul eden, ona sevgi ile yaklaþan ve olumlu iliþki kurmaya çalýþan kiþiler olmalýdýrlar. Bilinmelidir ki, sevgi temeline dayanan eðitim, saðlam ve baþarýlý eðitimdir.

Anne-baba, soyut düzeyde uyarý yerine, somut düzeyde eylemi temel almalýdýr.

Anne-baba öyle bir ortam hazýrlamalýdýr ki, çocuk sanki her zaman anne ve babasý yanýndaymýþ gibi kendini güvenli ve hiç yanýnda deðilmiþ gibi özgür hissetsin. Böyle bir aile ortamý çocuðun kendine özgü anlayýþ ve düþüncesini ifade etme olanaðý saðlar. Buna karþýn saðlýksýz bir aile, çocuðun nasýl algýlamasý, düþünmesi ve davranmasý gerektiðiyle ilgilenir. Çünkü bu ana-baba için, çocuklarý belirli bir kalýba sokmak, onu baðýmsýz olarak geliþmesinden daha önemlidir.

Anne- baba, çocuðunun kiþiliðine saygý duyan, benlik saygýsý üstün kiþiler olmalýdýr ki,çocuklarýnýn benlik saygýsý da üstün olabilsin. Anne-babalar kendi kendini yönetebilen bireyler yetiþtirmek için gerekli psiko-sosyal ortamý hazýrlamalýdýrlar. Bunun için de aþýrý koruyucu yaklaþýmdan kaçýnarak çocuðun kendi kendini yöneten bir birey olmasýna fýrsat verilmelidirler.

Kýsacasý, anne-baba, çocuða sevgi veren, giriþim yeteneðini ve özgüvenini kazanabilmesi için onu destekleyen kiþiler olmalýdýrlar. Çocuða yeterli düzeyde desteðin saðlandýðý bu ortamda anne-babanýn saðladýðý disiplin ve eðitimin nitelikleri olumludur. Çocuðun istemi hiçbir zaman engellenmez. Aþýrý davranýþlarý anlayýþla karþýlanýr ve yumuþak bir biçimde düzeltilir. Böyle bir esnek ortamda çocuk, cesaretli ve topluma uyumlu bir insan olarak yetiþir. Yaþamýný yapýcý çabalar üstüne kurmayý öðrenir.

Ýdeal anne-babayý tanýtmak zor olmakla beraber baþarýlý anne-babalar, çocuðun ihtiyaçlarýný sezen, onlara uygun yanýtlar veren, aþýrý hoþgörülü veya katý olmayýp, çocuða karþý esnek bir yaklaþým içinde olan, davranýþlarýnda belirli bir kararlýlýk ve devamlýlýk saðlayan, karþý çýkmadan önce her zaman çocuðunun isteklerini dinleyen anne-babalardýr.

Yine baþarýlý anne-babalar, çocuðunun kendi kendisini denetlemesini ya da iç denetim demek olan ahlak geliþimine ortam hazýrlayan, çocuktaki sorumluluk duygusunu geliþtiren, olaylarýn sonuçlarýyla onlarý baþ baþa býrakan, onlara hak ve özgürlüklerinin sýnýrýný öðreten, çocuklarýna korku silahýný çevirmeksizin, kendi kendilerini disipline eden ve düþüncelerini özgürce anlatabilen birer birey olarak yetiþmelerine imkan hazýrlayan kimselerdir.

<-  Geri

REHBERLÝK SERVÝSÝ

 www.egitiminsesi.com © 2006