AÝLE ve REHBERLÝK...

OKUL, AÝLE ve ÇOCUK ÜÇGENÝ

Çocuklarýmýz yüce Rabbimizin çok mükemmel bir ölçü ile yaratýp hiç bir þey bilmez halde bizlere emanet ettiði yavrularýmýz. Hepimiz onlarý en güzel þekilde eðitmek istiyor fakat bu eðitimcilik görevimizi tek baþýmýza sürdüremiyoruz. Eðitim müesseseleri asýrlardýr anne babalara destek oluyor. Okullarýmýz öðretmenlerimiz ve diðer görevli personel bu ulvî görevde bizim en büyük yardýmcýmýz.

Tatilde çocuklar evde biraz uzun süre kalýnca pek çok annenin: "Ýyi ki su okullar var. Yoksa çocuklarý nasýl meþgul ederdik" dediklerini defalarca duydum. "Acaba ne dereceye kadar çocuklarýmýzýn eðitimlerini okullarýmýza býrakabiliriz?" Ýste kendi kendimize sormamýz gereken soru bu diye düþünüyorum. Bilhassa anaokulu ve yuvalarýn sayýlarýnýn gün geçtikçe artýðý büyük þehirlerde bu soru daha da büyük önem arz ediyor.

Zira 3-6 yas arasý okul öncesi diye adlandýrýlan devre çocuklarýn davranýþ ve alýþkanlýklarýnýn büyük bölümünü kazandýklarý çok önemli bir devre. Bu devrede uzman bir kadroyla eðitim yapan bir okul öncesi eðitim kurumunun çocuðun sosyal zihnî bedenî ve kas geliþimi gibi çok yönlü gelimsinde ve okula hazýrlýðýndaki önemli rolü inkar edilemez. Fakat bu devre ayni zamanda çocuðun anne ve baba sevgisine en çok ihtiyacý olan devredir.

Anaokulu velilerinden bazýlarý çocuklarý eve geldikten sonra çok hýrçýn olduklarýný, devamlý ilgi beklediðini söyleyip dert yanýyorlar. Ýstiyorlar ki o kadar maddî fedakarlýk yaptýktan sonra artik çocuklarýnýn eðitimiyle ilgilenmelerine gerek kalmasýn, yemeklerini yedirip yatýrmalarý, yýkayýp giydirmeleri yeterli olsun. Halbuki çocuk bedenî ihtiyaçlarýnýn karþýlanmasý kadar ruhî ihtiyaçlarýnýn da karþýlanmasýný ister. Yapýlan araþtýrmalar gösteriyor ki bu ihtiyacý en çok karþýlayacak olan kiþiler basta çocuðun annesi babasý olmak üzere yakýnlarýdýr. Çocuk anne ve babasýndan her þeyden önce sevgi ilgi ve bilinçli bir yaklaþým beklemektedir. Okulda öðretmeni ne kadar çok kitap okursa okusun, ne kadar çok hikaye anlatýrsa anlatsýn annesinin babasýnýn ona okuyacaðý hikaye’nin yerini dolduramaz.

Anne ve babanýn okulla iliþki halinde olmasý, çocuklarýnýn geliþimini yakýndan takip etmeleri, varsa sorunlarý öðretmenlerle birlikte çözmeye çalýþmalarý çocuðun anaokulu eðitiminden en verimli sonucun alýnmasýný saðlar. Bunun için anne ve babanýn çocuðunu iyi tanýmasý onun geliþim özelliklerini ve çocuðuyla en etkili bir þekilde nasýl iletiþim kuracaðýný bilmesi gerekmektedir. Bazý okullarda gittikçe yaygýnlaþan bir þekilde anne ve babalara babalarýn yoðun isleri sebebiyle bilhassa annelere yönelik çocuk eðitim seminerleri verilmektedir. Bizimde hazýrladýðýmýz bu tür seminerlere katýlan veya bu konuda kendisini yetiþtiren anneler çocuklarýný daha bilinçli eðitmeye baþladýklarýný ifade etmekte ve ‘keske eslerimiz de katýlsa eðitim metodumuzu ve çevre þartlarýný daha etkili deðiþtirebilirdik’ demektedirler. Yapýlan araþtýrmalar da annenin de eðitilmesiyle desteklenen okul öncesi eðitiminin çocuðun her yönden geliþimi ve gelecekteki akademik basarisi üzerinde etkili olduðunu açýkça göstermektedir(1)

Anaokulunda olduðu kadar ilk ve ortaöðretimde de okul, aile, çocuk üçgeni dengeli bir bütünlük saðlamak durumundadýr. Okul’un fizikî þartlarý sýnýf mevcudu, öðretmenin tecrübeli ve sevgi dolu olusu okul eðitim programý hepsi çocuðun basarisi üzerinde çok büyük etkisi olup anne ve babalara anaokulu seçiminde büyük görevler düþmektedir. Bununla beraber anaokulunda olduðu gibi ilk ve orta öðrenimde de uygun bir okul seçmek yeterli olmamaktadýr. Anne ve babanýn eðitim ve öðrenim durumu ile çocuðun okul basarisi arasýnda yakin iliþki görülmektedir. Çocuklarýmýz ne kadar iyi okullarda okurlarsa okusunlar onlarý baþarýya götürecek olan bizim okumaya ve araþtýrmaya karþý ilgimiz ve çocuðumuzun derslerine karþý olan ilgi ve takibimizdir. Yine çocuklar anne baba geçimsizliðinden, aile içindeki sosyal ve ekonomik deðiþikliklerden son derece de etkilenmektedir. Ýlk ve orta öðrenim çocuðu anaokulu çocuðu kadar sik olmasa da anne ve babasýný okulda görmek istemektedir. Gerek kendi çocuklarým gerekse ilkokulda görev yaptýðým sýrada öðrencilerimizde gözlediðim sudur ki çocuklar anne ve babalarýný okulda öðretmenleriyle konuþurken gördüklerinde çok büyük bir mutluluk duymakta ve bu mutluluk onlarýn derslerine olan ilgilerini ve baþarýlarýný artýrmaktadýr.

Þüphe yok ki çocuðun okul baþarýsýndan daha mühim olan onun þahsiyet geliþimi dînî ve ahlâkî eðitimidir. Bu hususta da öðretmen aile iþbirliði son derece önemlidir. Çocuðun þahsiyet geliþiminde en etkili kiþiler dünyaya geldiði andan itibaren onun numunesi olan anne ve babasýdýr. Öðretmen, güzel davranýþlarýn kazanýlmasýnda anne ve babayý destekler, gördüðü eksiklikleri yapýcý bir þekilde anne ve babaya bildirir, birlikte çözüm yollarý ararlarsa bu yaslarda zaman zaman rastlanan davranýþ bozukluklarý düzeltilmiþ olur. Fakat aileler bu konuda gerektiði gibi ilgilenmezlerse öðretmenin tek baþýna etkili olmasý beklenmemelidir.

Okulun uygun fizikî ve sosyal þartlarý, eðitim programý öðretmenlerin eðitimdeki verimini artýrýr. Öðretmen ise ancak ailenin desteðiyle eðitimde tam bir basari saðlayabilir. Veli ve öðretmen her çocuðun farklý özelliklere sahip olduðunu bilip çocuðu iyi tanýrlarsa birlikte çocuk için en etkili eðitim üslubunu belirleyebilirler. Anne ve babalara yönelik eðitim seminerleri velilerin bilinçlenmesi açýsýndan ilk ve orta öðrenimde de çok yararlý olmakla, okul, aile, çocuk üçgeninde denge saðlanabilmektedir.

Dipnot:
(1) Basari Ailede Baslar. Prof. Dr. Ç. Kagýtçýbaþý / Doç. Dr. S. Bekman Doç. Dr. Sunar. YA-PA Yay. Ýstanbul 1993.

<-  Geri

REHBERLÝK SERVÝSÝ

 www.egitiminsesi.com © 2006