Eğitimin Sesi - Köşe Yazıları

Başlıyor, başladı, bitmez derken bir yılı daha geride bırakıyoruz. Zaman o kadar hızlı geçiyor ki, insan yaşlandıkça daha bir farkına varıyor bunun.

Eskilerden duyardık hep bizlerde;
"- Bizim zamanımızda okumak çok daha zordu. Şimdi siz buna okumak mı diyorsunuz? Bizim zamanımızda işte şöyleydi, böyleydi....."

Her bayram ya da önemli günlerde yine aynı yakarışlar;
"- Eski bayramlar kalmadı artık. Nerde o eski bayramlar. Şimdikilerde bunların hiç biri yok!"

Aslında geçmişte de olan ve günümüzde de olan biten fazla bir değişiklik yok. Elbette değişen zamana göre bir takım şeylerin değişmesi de kaçınılmaz olacaktır, olmalıdır da. Tüm bunların altında yatan, hep geçmişe duyulan özlem, geçip gitmekte olan yaşamdan başkası değil hâlbuki. İnsan geçmiş olayları değil de gençliğini arıyor oysaki. Sanki geri gelecekmiş gibi...

Hayat insan yaşamı için gerçekten de çok uzun bir zaman değil. Gençken bunun farkına fazla varılmıyor. Ama yaş biraz ilerlemeye başladı mı işte o zaman bazı şeyler değişiyor doğal olarak. Dönüp de geriye baktığınız zaman yaptıklarınız, yapmak istedikleriniz ve yapamadıklarınız daha bir net görünüyor geçmişin sorgulamasında...

İnsanın ömrü sürekli mücadelelerle geçiyor. Yaşadığı her dönem bazen kabus oluyor hayatında o an için. "Bundan daha kötüsü olmaz herhalde" diye düşünmeye başlıyorsunuz. Ama zaman ilerledikçe anlaşılıyor ki, o günlerin belki de yaşamında geçen ve geçecek olan en sorunsuz günler olduğu...

İnsan yaşadıkça öğreniyor; her yeni doğan günde, aslında çokta fazla bir şey bilmediğini. Zaman ilerliyor, yaşam değişiyor, ama değişmeyen bir gerçekte var ki; o da hayatın çok fazla uzun olmadığı insan ömrü için...

Çocukluktan itibaren hep daha mutlu, refah, iyi günlerin özlemiyle daima ileriyi düşlüyor. "Şu günleri bir atlatayım çok daha güzel olacak her şey" dediğin anlarda bilmiyorsun ki, aslında o günlerin en güzel günlerinin olduğunu...

Hey gidi gençlik yılları. Şimdi daha iyi görebiliyorum ki, o günler en mutlu ve en sorunsuz günlerimmiş, bense o zamanlarda tam tersini düşünüyordum, soğuk bir kış günü Lise birde 7 zayıflı bir karneyle eve giderken. Yaş ilerledikçe ve zaman akıp gittikçe daha bir kayboluyor insan sorunlar içerisinde. Senle birlikte büyüyen o açmazlarda. Önce geçim, ardından çoluk-çocuk derdi başlıyor. Tam bunları hallettim derken bu sefer büyüklerimize olan görevlerimiz devreye giriyor. Yaşlanan anne-babalarımıza karşı yükümlülüklerimiz. Her şey tam bitti derken bir dönem sonrada kendimiz artık yaşlılık içerisinde bocalamaya başlıyoruz. Sağlıklı olabilmek, başkalarına muhtaç kalmamak için savaşıyoruz. Kaçınılmaz sona doğru adım adım giderken sığınacak bir dal aramaya başlıyoruz, geçmişe duyduğumuz özlemler içerisinde...

İnsan ömrü boyunca ama sürekli hep bir şeylerin peşinde koşuyor kendi ideallerinde. Çoğu zaman yakalayamasa da bunu. Ama bunu başarmanın da tek bir yolu var; o da çalışmak, daha fazla çalışmak. Mücadele vermeden bir şey kazanmak olası değil ne yazık ki günümüzde. Yaşam şartlarının gittikçe daha da ağırlaştığı dünyamızda eğer ezilip yok olmak istemiyorsak, hayata daha sıkı bir şekilde sarılmak, yaşam mücadelesinde daha aktif rol oynamak zorundayız...

Ömrümüz mücadelelerle geçiyor. Yaşamın kendisi de bu değil mi zaten? En iyi öğrenme modeli yaşarken öğrenmek ve hepsinden de önemli olan hayat okulunu başarıyla tamamlaya bilmek. Falanca okulu bitirmek çok fazla bir şey kazandırmıyor insana. Bu gün için okulda çok başarılıda olabiliriz, başarısızda olabiliriz. Planlı ve gayretli çalışmayla bunların hepsi aşılabilir. Yeter ki biz geleceğe daha güvenle bakalım, ayaklarımız yere sağlam bassın ve çalışma azmini hiç bir zaman kaybetmeyelim. İnsanoğlunun çalışarak başaramayacağı şey yok bu dünyada. Yeter ki içimizdeki o umut ve sevgi ışığı, çalışma azmi sönmesin...

Büyükler olarak bizlere düşen görevde, çocuklarımızın başarı veya başarısızlıklarına sahip çıkmak ve onlara bu doğru yolu gösterebilmek. Unutmayalım ki çocuğumuzun nasıl başarısı bizimse, başarısızlığı da bizim...

Geçip gitmekte olan hayat yolunda daha alınacak çok yolumuz, öğrenilecek çok dersimiz, başarılacak çok mücadelemiz bizleri bekliyor. Belki kimimiz henüz başındayız, kimimiz de belki sonunda yolun kim bilir?

Tüm eğitim camiasına iyi bir yıl dileklerimle.

Sevgiler Saygılar...